ΑΝΟΙΧΤΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ
τ. 1028 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2005

Η Β’ Σύνοδος του Βατικανού ανοίγει την Εκκλησία στο μέλλον

 

  Μια προοπτική πολύ δυτική

Αν η Σύνοδος δέχτηκε και έζησε μια ορισμένη ανανέωση της γλώσσας με την οποία εξέφραζε την πίστη, το έκαμε μέσα σ’ έναν προβληματισμό που παραμένει ακόμα πολύ δυτικός. Άλλοι γλωσσικοί τρόποι έκφρασης συγκροτούνται σήμερα, στη λατινική Αμερική, στην Ασία, στην Αφρική. Πώς θα τις δεχτούμε εμείς αύριο;

Τέλος όλη η συνοδική άνοιξη οδήγησε το χριστιανικό λαό σ’ ένα βαθμό ωριμότητας και πνευματικής ευθύνης που φανερώθηκε γρήγορα στο επίπεδο της ηθικής διάκρισης. Όλος ο κόσμος μπόρεσε να διαπιστώσει, με την ευκαιρία της εγκυκλίου Humanae vitae πάνω στον έλεγχο των γεννήσεων (1968) τη διαφορά που έτεινε να εγκατασταθεί ανάμεσα στην επίσημη γλώσσα της Εκκλησίας και τις πρακτικές πεποιθήσεις ενός μέρους του χριστιανικού λαού, στη Δύση τουλάχιστον. Υπάρχει εκεί για το μέλλον ένα σοβαρό ζήτημα: εκείνο της χριστιανικής ελευθερίας που αντιπαραβάλλεται με τα κριτήρια ηθικής κρίσης μιας κοινότητας που θέλει να είναι πιστή στο Ευαγγέλιο. Ξεκόβοντας με μια παιδαγωγία του φόβου, καλώντας τους χριστιανούς στην ελευθερία και την ευθύνη, η Σύνοδος δέσμευε την Εκκλησία στο δρόμο μιας απαιτητικής πνευματικής προόδου, όταν μάλιστα η εκκοσμίκευση της κοινωνίας και η απελευθέρωση των ηθών που τη συνοδεύει αφήνουν τα άτομα και τις ομάδες χωρίς κοινά ηθικά σημεία αναφοράς.

Το εργοτάξιο είναι λοιπόν για καλά ανοιχτό. Όλη η Σύνοδος, ναι, αλλά γι’ αυτό, πρέπει να δώσομε συνέχεια στη Σύνοδο. Έτσι τουλάχιστον ήταν πάντα. Οι Πατέρες της Συνόδου της Νίκαιας (325) δεν είχαν τελειώσει να συντάξουν την ομολογία τους πίστης και γεννιόντουσαν ήδη τα ερωτήματα που καλούσαν τις διευκρινίσεις και τους προσδιορισμούς της Συνόδου της Χαλκηδόνας (451). Σήμερα η Σύνοδος της Νίκαιας δεν μπορεί να διαβαστεί παρά μέσα στην πίστη της Συνόδου της Χαλκηδόνας, τόσο είναι αλήθεια που το Πνεύμα το Άγιο δε γνωρίζει προσωρινές διακοπές!

Η Β΄ Σύνοδος του Βατικανού δε μας δόθηκε για να ανανεώσομε την πρόσοψη της Εκκλησίας του 19ου αιώνα, αλλά για να ανοικοδομήσομε μια Εκκλησία σημείο σωτηρίας για τον κόσμο που έρχεται. Το να είναι κανείς πιστός στη Σύνοδο, δε σημαίνει να ονειρεύεται μιαν αποκατάσταση των ισορροπιών του χτες. Σημαίνει να δεσμεύεται θαρραλέα στις προκλήσεις που η κάθε κουλτούρα θέτει στην πίστη, και τούτο στο όνομα της ελπίδας, η οποία ήταν η χάρη που χορηγήθηκε από το Πνεύμα στη Β΄ Σύνοδο του Βατικανού.


π. Μιχ. Rondet

   
     


©2005 Catholic Church of Greece